Bimagrumab: anti-activine-receptor mAb voor vetverlies met spierbehoud

Monoklonaal antilichaam tegen ActRII-receptoren. Verloor vet en behield/vergrootte spiermassa.

👥 Studies bij mensen

Volledige naam
Bimagrumab (BYM338)
Klasse
Anti-ActRIIA/B monoklonaal antilichaam
Halfwaardetijd
~2–3 weken
Route
Intraveneus maandelijks in studies
Ontwikkelaar
Novartis → Versanis → Eli Lilly (overgenomen 2023)
Registratiestatus
Fase 2b (obesitas)

Wat het is

Bimagrumab is een volledig humaan monoklonaal antilichaam dat ActRIIA en ActRIIB bindt en myostatin- en activine A-signalering blokkeert. Verwijdert de rem op spiergroei en vermindert onverwacht ook vetmassa.

Hoe het werkt

Myostatin beperkt normaal spiergroei. Blokkade verhoogt spiereiwitsynthese en vezeldiameter. Vetverlies is een downstream effect, mogelijk via verhoogd rustmetabolisme en adipocyt-browning.

Combinatie vetverlies + spierbehoud onderscheidt zich van GLP-1's waar 20–40% van gewichtsverlies vetvrije massa is.

Wat het onderzoek laat zien

Fase 2 data in obese volwassenen met T2D toonden opvallende lichaamscompositie veranderingen.

Heymsfield SB et al. (2021) — fase 2 obesitas + T2D

JAMA Network Open 2021;4:e2033457. 👥 Studies bij mensen

75 obese volwassenen met T2D kregen maandelijks IV bimagrumab of placebo 48 weken.

Vetmassa −20,5% (−7,5 kg), vetvrije massa +3,6% (+1,7 kg), HbA1c −0,76% — uniek profiel.

Beperkingen: Klein (n=75); alleen IV; milde leverenzym-stijgingen.

Rooks D. et al. (2017) — sarcopenie na heupfractuur

J Am Geriatr Soc 2017;65:1988–1995. 👥 Studies bij mensen

Oudere volwassenen met mobiliteitsbeperking kregen enkelvoudige dosis.

Spiermassa en dijvolume toegenomen vs placebo in week 8.

Beperkingen: Functionele winst beperkt.

Veiligheid en beperkingen

Over het algemeen goed verdragen: spierkrampen, milde diarree, tijdelijke leverenzym-stijgingen.

IV maandelijks beperkt gebruik; SC vorm in onderzoek door Eli Lilly.

Bronnen

  1. Heymsfield S.B. JAMA Network Open 2021;4:e2033457. PubMed
  2. Rooks D. J Am Geriatr Soc 2017;65:1988–1995. PubMed

Foutje gezien? Meld het →